Rankingi Inter Mediolan – dominacja, kryzysy, powroty na szczyt
Inter Mediolan to klub, który przez dekady definiował włoską piłkę. 20 tytułów mistrza Włoch, 3 Ligi Mistrzów i status jedynej drużyny nigdy nie zdegradowanej z Serie A – te liczby mówią same za siebie. Historia Nerazzurrich to jednak nie tylko triumfy. To opowieść o spektakularnych wzlotach, bolesnych upadkach i umiejętności powrotu na szczyt, gdy wydawało się, że najlepsze czasy minęły bezpowrotnie. Rankingi Inter Mediolan przez lata odzwierciedlały te wszystkie przemiany.
Początki dominacji – era Giuseppe Meazzy
Klub założony w 1908 roku po rozłamie w Milan Foot-Ball and Cricket Club zdobył swoje pierwsze mistrzostwo już w 1910 roku. To był dopiero początek. Prawdziwa dominacja przyszła w latach 30., gdy Giuseppe Meazza, jeden z największych włoskich piłkarzy wszech czasów z dwoma Pucharami Świata zdobytymi z reprezentacją, stał się największym strzelcem w historii Interu z 284 golami.
38 bramek Meazzy w 39 meczach w sezonie 1929-1930 to rekord sezonowy w historii klubu, niepokonany do dziś. W tamtych latach Inter zdobył pięć mistrzostw (1930, 1938, 1940), rywalizując z Bologną i Juventusem o palmę pierwszeństwa we Włoszech. AC Milan przez 44 lata od 1907 do 1951 nie wygrał tytułu i nie wygrał ani jednego derby przez rekordowe 17 meczów od 1928 do 1938 – to pokazuje skalę dominacji Nerazzurrich w przedwojennym Mediolanie.
Inter to jedyna drużyna, która uczestniczyła w najwyższej klasie rozgrywkowej włoskiej piłki od swojego debiutu w 1909 roku, nigdy nie spadając do Serie B
Grande Inter – legenda lat 60.
Gdy Angelo Moratti przejął klub w 1955 roku, nikt nie przewidywał, że Inter stworzy jedną z najlepszych drużyn w historii futbolu. Moratti w kolejnych latach położył fundamenty pod jeden z największych zespołów w historii piłki, zaczynając od debiutu 16-letniego Mario Corso i pozyskania Aristide Guarneri w 1958 roku.
Przełom nastąpił w 1960 roku. Po pierwszym sezonie w Mediolanie Herrera sprowadził za rekordową opłatę 25 milionów peset hiszpańskiego pomocnika Luisa Suáreza, który zdobył Złotą Piłkę w 1960 za rolę w podwójnym triumfie Barcelony w La Liga i Pucharze Miast Targowych. To był początek ery „Grande Inter”.
Inter stał się pierwszym włoskim klubem, który zdobył Puchary Europy dwa razy z rzędu, osiągając ten wyczyn w 1964 i 1965 roku. System „catenaccio” Herrery, z Giacinto Facchettim i Armando Picchim w obronie, stał się synonimem taktycznej doskonałości. W rankingach europejskich Inter dominował bezapelacyjnie, a pozycja Interu w rankingu klubów światowych była niekwestionowana.
Wielki kryzys – dekady w cieniu rywali
Po sukcesach lat 60. przyszły mroczne czasy. W 1990-91 Inter był w głębokiej europejskiej i krajowej zapaści, nie wygrywając europejskiego trofeum od 1965 roku ani Scudetto przez dekadę. To był najdłuższy okres bez znaczących trofeów w powojennej historii klubu.
Rekordowa porażka Serie A: 1-9 z Juventusem, 10 czerwca 1961 – ten wynik do dziś boli kibiców. W otwartym proteście Angelo Moratti nakazał Herrerze wystawić młodzieżową drużynę przeciwko turyńskiej ekipie: mecz zakończył się 9-1 dla Juventusu, z jedynym golem dla Interu zdobytym przez 18-letniego Sandro Mazzolę. Paradoksalnie, młody Mazzola stał się później jedną z największych legend klubu.
Lata 70. i 80. przyniosły sporadyczne sukcesy – pojedyncze mistrzostwa i Puchary Włoch – ale Inter był daleko od europejskiej czołówki. Rankingi Inter Mediolan w zestawieniach UEFA spadły dramatycznie. Klub z tradycjami międzynarodowymi stał się lokalnym graczem.
Powrót do gry – lata 90. i era Massima Morattiego
Zdobycie Pucharu UEFA w sezonie 1990-91 zdjęło małpę z pleców klubu. Inter uczynił Puchar UEFA swoim turniejem w latach 90. Klub zdobył to trofeum trzykrotnie (1991, 1994, 1998), stopniowo odbudowując swoją pozycję.
Massimo Moratti, syn Angela, przejął klub w 1995 roku i rozpoczął inwestycje w gwiazdy światowego formatu. Ronaldo, Christian Vieri, Hernán Crespo – nazwiska, które miały przywrócić blask. Rekordowymi transferami Interu są Romelu Lukaku i Christian Vieri. Vieri podpisał kontrakt z Lazio za opłatę, która według mediów wyniosła 49 milionów euro, w czerwcu 1999.
Mimo gwiazdorskiej kadry, Scudetto wciąż umykało. Inter kończył sezon za sezonem na drugiej lub trzeciej pozycji, obserwując triumfy Juventusu i Milanu. Ranking Interu Mediolan w Europie rósł, ale brakowano najważniejszego – trofeów.
Złota era – pięć Scudetto z rzędu
Przełom nastąpił w 2006 roku, choć w kontrowersyjnych okolicznościach. Skandal Calciopoli zdegradował Juventus, a Inter otrzymał mistrzostwo 2005/06. W sezonie 2005-06 Inter dokonał potrójnego triumfu. Nie tylko zdobyli podwójną koronę Scudetto i Coppa Italia, ale także dodali Supercoppa Italiana do swojej gabloty.
Od 2006 do 2010 roku klub zdobył pięć kolejnych tytułów mistrzowskich, wyrównując ówczesny rekord wszech czasów. Roberto Mancini, a później José Mourinho, stworzyli maszynę do zdobywania trofeów. Zlatan Ibrahimović, Adriano, Javier Zanetti, Julio César – ta drużyna dominowała we Włoszech bezapelacyjnie.
| Sezon | Trofeum | Trener |
|---|---|---|
| 2005/06 | Scudetto, Coppa Italia, Supercoppa | Roberto Mancini |
| 2006/07 | Scudetto, Supercoppa | Roberto Mancini |
| 2007/08 | Scudetto | Roberto Mancini |
| 2008/09 | Scudetto, Supercoppa | José Mourinho |
| 2009/10 | Scudetto, Coppa Italia, Liga Mistrzów | José Mourinho |
Treble Mourinho – szczyt możliwości
Nie było sezonu w najnowszej pamięci ani w historii Interu Mediolan bardziej imponującego niż sezon 2009-10 pod José Mourinho. „The Special One” doprowadził klub do finału niemal każdych rozgrywek i wygrał wszystkie z wyjątkiem Superpucharu UEFA 2010.
Sezon treble pod José Mourinho przyniósł im europejskie trofeum w 2010 roku. Inter pokonał Bayern Monachium 2-0 w finale Ligi Mistrzów na Santiago Bernabéu, kompletując historyczny potrójny triumf. Diego Milito strzelił oba gole, Wesley Sneijder dyrygował grą, a Samuel Eto’o i Lúcio dominowali w obronie.
Inter Mediolan w 2010 roku stał się pierwszym włoskim klubem w historii, który zdobył treble – mistrzostwo, puchar krajowy i Ligę Mistrzów w jednym sezonie
Rankingi Inter Mediolan w UEFA wystrzeliły wtedy na szczyt. Klub był uznawany za najlepszy na świecie, a pozycja Interu Mediolan w rankingu klubów FIFA była niekwestionowana.
Kolejny kryzys – lata chudych krów
Odejście Mourinho rozpoczęło dekadę rozczarowań. Kolejni trenerzy – Benítez, Leonardo, Gasperini, Ranieri, Mazzarri, Mancini ponownie, de Boer, Pioli, Spalletti – przychodzili i odchodzili bez znaczących sukcesów. Inter walczył o miejsce w Lidze Mistrzów, podczas gdy Juventus dominował we Włoszech, zdobywając dziewięć kolejnych Scudetto.
Rekordowa sprzedaż klubu miała miejsce 12 sierpnia 2021 roku, gdy sprzedali Romelu Lukaku do Chelsea za opłatę 115 milionów euro. Ta transakcja symbolizowała problemy finansowe klubu po pandemii. Inter musiał sprzedać swoją największą gwiazdę tuż po zdobyciu mistrzostwa.
W rankingach UEFA Inter spadał systematycznie. Klub, który jeszcze dekadę wcześniej był na szczycie, teraz walczył o utrzymanie się w europejskiej czołówce. Ranking Interu Mediolan w Europie pokazywał skalę upadku – z TOP 5 do okolic 15-20 miejsca.
Problemy finansowe i zmiana właściciela
Era Massima Morattiego dobiegła końca w 2013 roku, gdy klub przejął indonezyjski biznesmen Erick Thohir. Później, w 2016, Inter kupił chiński konglomerat Suning. Zmiany właścicielskie nie przynosiły jednak sportowych sukcesów. Klub balansował na granicy kryzysu finansowego, co ograniczało możliwości transferowe.
Dopiero zatrudnienie Antonio Conte w 2019 roku rozpoczęło proces odbudowy. Włoski szkoleniowiec, który zbudował potęgę Juventusu, dostał misję przywrócenia Interu na szczyt. Rankingi Interu Mediolan powoli zaczęły rosnąć, ale droga była długa.
Powrót na szczyt – era Simone Inzaghiego
Inter zdobył 20 mistrzostw Włoch: 1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21, 2023-24. Te dwa ostatnie tytuły – 2021 i 2024 – oznaczają definitywny powrót na szczyt.
Conte doprowadził Inter do Scudetto w 2021, przerywając dziewięcioletnią hegemonię Juventusu. Jego następca, Simone Inzaghi, kontynuował dzieło. Sezon 2023/24 przyniósł nie tylko mistrzostwo, ale także dominację – Inter zdobył tytuł z kilkutygodniowym wyprzedzeniem, pokazując przewagę nad rywalami.
Inter zdobył 9 Coppa Italia: 1938-39, 1977-78, 1981-82, 2004-05, 2005-06, 2009-10, 2010-11, 2021-22, 2022-23. Trzy ostatnie triumfy w pucharze (2010, 2011, 2022, 2023) pokazują, że klub wrócił do regularnego zdobywania trofeów. Pozycja Interu w rankingu włoskich klubów jest znów bardzo wysoka.
Sukcesy europejskie 2022-2025
Prawdziwym dowodem powrotu Interu na szczyt są jednak występy w Lidze Mistrzów. Inter był finalistą Ligi Mistrzów w sezonach 2022-23 i 2024-25. W 2023 przegrali finał z Manchesterem City 0-1, ale sam awans do decydującego meczu był ogromnym sukcesem.
Inter obecnie zajmuje szczyt rankingu UEFA sezonowego współczynnika klubowego po remisie 3-3 z Barceloną w półfinale Ligi Mistrzów i porażce Arsenalu 0-1 z Paris Saint-Germain. Sezon 2024/25 to kolejny dowód siły Nerazzurrich – półfinał Ligi Mistrzów z remisem 3-3 na Camp Nou pokazał, że Inter może rywalizować z najlepszymi.
Poza bieżącym sezonem, ranking UEFA Interu to obecnie szóste miejsce
Internazionale Milano ma współczynnik UEFA na poziomie 117.250 punktów, co plasuje klub w absolutnej europejskiej czołówce. Rankingi Inter Mediolan w UEFA pokazują konsekwentny wzrost w ostatnich latach – z pozycji około 15-20 w połowie lat 2010. do obecnej szóstki.
Dominacja w rankingu sezonowym 2024/25
Lazio jest obecnie drugim najwyżej ocenianym włoskim zespołem w rankingach UEFA na sezon 2024-25, głównie dzięki zakończeniu na szczycie tabeli fazy ligowej w Lidze Europy. Mimo to Inter pozostaje liderem wśród włoskich klubów w ogólnym rankingu UEFA.
Najnowsza aktualizacja rankingów współczynnika UEFA pokazuje, że Inter przesunął się na szczyt zestawienia, podczas gdy Juventus pozostaje na 34. miejscu, za Lazio, Atalantą, Fiorentiną i Milanem. To symboliczne – historyczny rywal z Turynu daleko w tyle, a Inter znów na szczycie.
Aktualna pozycja w rankingach międzynarodowych
Rankingi Interu Mediolan w 2025 roku prezentują się imponująco w różnych zestawieniach:
- Ranking UEFA klubów: 6. miejsce z 117.250 punktami
- Ranking sezonowy UEFA 2024/25: 1. miejsce wśród wszystkich klubów europejskich
- Ranking włoski: 1. miejsce z dużą przewagą nad rywalami
- Ranking klubów Serie A w Europie: zdecydowany lider przed Milanem i Juventusem
Pod względem ogólnych rankingów Inter skonsolidował szóste miejsce w zestawieniu. Nerazzurri nieznacznie wyprzedzili Paris Saint-Germain. Wyprzedzenie klubu z nieograniczonymi środkami finansowymi to dowód doskonałej pracy sportowej.
Pozycja Interu Mediolan w rankingu klubów światowych jest najwyższa od czasów triumfu Mourinho. Klub regularnie występuje w Lidze Mistrzów – Inter uczestniczył w Lidze Mistrzów w sezonach: 2024-25, 2023-24, 2022-23, 2021-22, 2020-21, 2019-20, 2018-19, 2011-12, 2010-11, 2009-10, 2008-09, 2007-08, 2006-07, 2005-06.
Czynniki sukcesu – dlaczego Inter znów dominuje
Powrót Interu na szczyt nie jest przypadkiem. To efekt przemyślanej strategii obejmującej kilka kluczowych elementów.
Stabilizacja finansowa po przejęciu przez fundusz Oaktree Capital w 2024 roku dała klubowi solidne fundamenty. Koniec ery chaotycznych wydatków i desperackich sprzedaży gwiazd. Inter może teraz planować długoterminowo.
Simone Inzaghi okazał się strzałem w dziesiątkę. Włoch stworzył zespół grający nowoczesny, ofensywny futbol, zachowując jednocześnie włoską solidność defensywną. Jego Inter to drużyna kompletna – groźna w ataku, solidna w obronie, zdolna do różnych stylów gry.
Lautaro Martínez wyrósł na lidera i kapitana. Lautaro Martínez jest najlepszym strzelcem Interu w Lidze Mistrzów z 25 golami. Argentyńczyk reprezentuje nową generację gwiazd Interu – lojalnych, głodnych sukcesów, identyfikujących się z klubem.
Infrastruktura i akademia – Inter inwestuje w młodzież i rozwój talentów. Klub nie może konkurować finansowo z angielskimi gigantami, więc stawia na mądre transfery i rozwój własnych zawodników.
Porównanie z wielkimi rywalami
| Klub | Scudetto | Ligi Mistrzów | Ranking UEFA (punkty) |
|---|---|---|---|
| Inter Mediolan | 20 | 3 | 117.250 (6. miejsce) |
| Juventus | 36 | 2 | 61.250 (poza TOP 20) |
| AC Milan | 19 | 7 | 66.000 (poza TOP 20) |
| AS Roma | 3 | 0 | 83.500 |
Od momentu założenia klub zdobył 37 trofeów krajowych, w tym 20 tytułów mistrzowskich, 9 Coppa Italia i 8 Supercoppa Italiana. W porównaniu z Milanem, który ma 19 Scudetto, 5 Coppa Italia, 8 Supercoppa Italiana, 7 Lig Mistrzów, Inter ma więcej mistrzostw kraju, choć mniej triumfów europejskich.
Jednak rankingi Inter Mediolan w ostatnich latach rosną najszybciej spośród włoskich klubów. Podczas gdy Juventus i Milan mają problemy sportowe i finansowe, Inter konsekwentnie buduje przewagę. Pozycja Interu w rankingu Serie A jest niekwestionowana – klub dystansuje rywali zarówno na boisku, jak i w europejskich zestawieniach.
Perspektywy na przyszłość
Ranking Interu Mediolan w UEFA ma szansę dalej rosnąć. Klub jest w półfinale Ligi Mistrzów 2024/25, ma młody i perspektywiczny skład, stabilną sytuację finansową i jasną wizję rozwoju. Jeśli Nerazzurri utrzymają obecny poziom, mogą wkrótce zagrozić TOP 5 rankingu UEFA – Real Madryt, Manchester City, Bayern Monachium, Liverpool i Barcelona.
Kluczem będzie utrzymanie najlepszych zawodników. Lautaro Martínez, Nicolò Barella, Federico Dimarco, Marcus Thuram – to fundament na kolejne lata. Co ciekawe, w każdej edycji finału Mistrzostw Świata od 1982 roku był zawodnik Interu Mediolan. Ta statystyka pokazuje, że klub wciąż przyciąga i rozwija talenty światowego formatu.
Wraz z AC Milanem i Juventusem, Inter Mediolan jest jednym z najbardziej utytułowanych klubów we włoskiej i europejskiej piłce. Historia pokazuje, że Nerazzurri potrafią wracać na szczyt nawet po najgłębszych kryzysach. Obecna forma sugeruje, że Inter wchodzi w kolejny złoty okres swojej historii.
Rankingi Inter Mediolan – zarówno krajowe, jak i międzynarodowe – potwierdzają, że klub znów jest potęgą. Od bolesnego upadku po erze Mourinho, przez lata walki o europejskie puchary, aż po obecną dominację we Włoszech i powrót do ścisłej czołówki Europy. To dowód, że w piłce nożnej nic nie jest dane na zawsze, ale prawdziwe wielkie kluby zawsze znajdują drogę powrotu na szczyt.
